Een ode aan een vriend

Jij bent er in vele soorten en maten. Dik, dun groot en klein. Soms ben je snel. Soms ben je langzaam. Vaak lekker getaand en soms lijk je aangebrand zo zwart. Jij bent zeldzaam. Je bent heerlijk om te hebben en heerlijk om afscheid van te nemen. Soms met een lach, als je luidruchtig bent. Soms met een traan, als het afscheid echt pijn doet. Je bent het normaalste wat een mens kan overkomen, maar het meest bijzondere tegelijkertijd. Je lijkt onbespreekbaar tussen de verschillende seksen. Al praten mannen graag met gepaste trots of met afkeurende toon over je als je weer eens ergens achtergelaten bent. Zakenman, dakloze, lijfwacht, priester, president of prins, jij oordeelt niet en bezoekt iedereen. Het […]

Interniet

‘Echt?’ ‘Ja, echt..’ ‘Wacht, ik stuur je nu een Whatsappje…’ ‘Ja probeer maar.’ ‘Gedaan..’ ‘Ik krijg niks, het werkt niet. Ik zeg toch dat het niet werkt.’ ‘Wow.’ ‘Ja, ‘wow’ inderdaad. Alles is weg. Jakob belde me net al in paniek op; of ik het nieuws had gezien.’ ‘Is het al op het nieuws geweest joh?’ ‘Ja! Ik heb meteen de tv aangezet; eigenlijk is er geen zender waar het er niet over gaat. Alles. Is. Weg. Freek’ ‘Jezus man, wat nu?’ ‘Geen idee.. Ik dacht ik bel jou maar meteen, aangezien jij er compleet van afhankelijk bent, ik had eigenlijk ook wel verwacht dat je het al wist.’ ‘Ik was tot vijf minuten geleden in de sauna. Genieten van […]

Even uit

Iedereen kan oordelen. Iedereen wil beoordeeld worden. We zijn er de hele dag mee bezig. Oordelen vellen en oordelen uitlokken. De meeste likes staan gelijk aan het beste oordeel. Wat de wereld niet kan zien doet er niet toe. Net als vroeger. Wat er binnenshuis gebeurde deed er niet toe. Als de familie er maar netjes uitzag als ze over straat ging. Propere kleding en gelakte schoenen op officiële gelegenheden en kerkdagen. Maar klappen met de achterkant van de hand als de fles leeg was en de gordijnen dicht. Nu hebben we Facebook en Instagram om onze propere pakjes en paasbeste kapsels te exposeren. We lachen voor de flits en huilen na de post als het niet genoeg voldoening oplevert. […]

De Leven

Met een moeilijk mals hertenbiefstukje voel ik me vrij als een vogel. Nee vrijer nog dan een vogel. Mak aan de Maas met niks meer en niks minder dan de basis waarnaar we zijn teruggekeerd. Een wegwerpbarbecue, wat vlees om te braden en brood om te breken, een tent, luchtbedden, voorbijvarende schepen, twee goede vrienden voor De Leven, een blauwe hemel als dak en de ondergaande zon als raam op een kier dat zuurstof biedt aan de longen van ultiem geluksbesef. De tent staat, de barbecue brandt, de bekers zijn gevuld en de hoogtepunten stapelen zich op. Een anekdote die met passie en bewegingsvrijheid wordt verteld is een hoogtepunt. Eigenwijs brandhout sprokkelen is op eigen wijze een hoogtepunt. Het aansteken […]

Opgewonden tijd

Ik loop over straat, ruik de geur van regen op warm asfalt en ben opgewonden over wat we over een aantal uur gaan doen. Het is vijfentwintig graden, zie ik op het bord van de plaatselijke apotheek. De zon is net pas weg en het is gaan druppelen. Daklozen schuifelen vredig richting bruggen, portiekjes en andere beschutte plekken die de stad te bieden heeft. Er hangt een vreemde vorm van acceptatie over de zwervers die naast dakloos vooral ook op junks lijken. Het lijkt een epidemie die niet weg te stoppen is in de krochten van het donkere nachtleven van Berlijn. Het zijn degenen die het verkeerde hebben gebruikt en hun leven nu wijden aan overleven en het zoeken naar […]

Onwerkelijkheid, vliegtuigvoer & terugkeren – Hanoi, Qatar & Waalwijk.

‘Thai styled chicken red curry with steamed jasmine rice and sauteed vegetables’. Of. ‘Braised beef with mushroom ragoût, fried potato wedges and Mediterranean vegetables’. Terwijl ik de menukaart in het vliegtuig richting Qatar lees weet ik dat deze beide keuzes veel lekkerder klinken dan ze gaan zijn. Ik vind het sowieso wel grappig dat ze zulke mooie namen weten te verzinnen voor iets wat uiteindelijk lijkt op een bakje opgewarmde stront. Vliegtuigvoedsel. Het werkt bij mij nogal laxerend. Of dat zijn de zenuwen, dat kan natuurlijk ook. Ik kan niet kiezen en ik vraag het kind naast me wat hij kiest door de keuzes wisselend aan te wijzen. Aanwijzen want hij is Frans, een jaar of 7 en spreekt geen […]

The Magic Schoolbus, emigranten & reizen – Sydney & Vietnam

Een Engelse, egocentrische relnicht waarbij ik de aandoening bipolariteit vermoed en die ik met de zon zou vergelijken omdat alles altijd om hem moet draaien. Een Duitse chick met een Duitse mentaliteit en een leuk accent die voor de deur vervormd tot klein, schattig meisje met net zulke grote ogen als de gelaarsde kat uit Shrek. Een als een hippie ogende en overkomende Australische dame die geen veganist en geen vegetariër is, geen Veggiemite lust en die overal geld ruikt en er het liefst zo veel mogelijk van heeft. Een gympen met sportsokken en een korte broek, zonneklep en bril dragende Engelse theeleut die in haar kledingkast schijnbaar alleen maar kleding heeft hangen die haar aankleden als girlscout die koekjes […]

Drugs, kerst & heimwee – Sydney

Ik kijk naar links, waar iemand een lijn van een voor mij onbekende substantie in zijn neus laat verdwijnen. Rechts zie ik een jongen zijn wangvlees als kauwgom gebruiken terwijl zijn ogen net niet uit zijn oogkassen rollen. Aan de overkant van de kamer staat een bed. Daarop ligt een dame met een topje en hotpants aan, met daarop een jongen, die met volle overtuiging op haar buikvet blaast waardoor een geluid ontstaat dat een 4-jarige erg grappig zou vinden. Laten we zeggen dat drank en drugs adolescenten weer in 4-jarige veranderen, want de halve kamer ligt op z’n kop van het lachen; behalve diegenen die de werkelijkheid niet meer echt vatten, die blijven in een diepte staren die alleen […]

Verliezen, koffiebarren & contact – Sydney

Het is zaterdagmiddag en ik loop over straat richting een Kmart om wat nuttige rommel te kopen. Op een poster pronkt een man met een peuk in zijn bek. Een telefoonnummer en de tekst ‘report a tosser’ moet ervoor zorgen mensen een sigarettenweggooier aangeven. Klikspaangedrag op een poster. Klikspaangedrag dat bij mij van jongs af aan de kop in is gedrukt door mijn kleuterleraressen Dymph en Yvonne. Hier zijn er posters die het aanmoedigen. Ik vraag me af hoe hoog je op de nationale luldebahangerladder komt te staan als je dat nummer daadwerkelijk in je telefoon opslaat om het te gebruiken wanneer een buitensporige schoft zonder pardon zijn sigaret op de grond sodemietert. Daarbij, ga je hem dan staande houden […]