Leestijd: 3 minuten

Ik kijk naar links, waar iemand een lijn van een voor mij onbekende substantie in zijn neus laat verdwijnen. Rechts zie ik een jongen zijn wangvlees als kauwgom gebruiken terwijl zijn ogen net niet uit zijn oogkassen rollen. Aan de overkant van de kamer staat een bed. Daarop ligt een dame met een topje en hotpants aan, met daarop een jongen, die met volle overtuiging op haar buikvet blaast waardoor een geluid ontstaat dat een 4-jarige erg grappig zou vinden. Laten we zeggen dat drank en drugs adolescenten weer in 4-jarige veranderen, want de halve kamer ligt op z’n kop van het lachen; behalve diegenen die de werkelijkheid niet meer echt vatten, die blijven in een diepte staren die alleen voor hun zichtbaar is. Ik heb bier en wijn op. Veel bier en wijn, dus ik lach hard mee om de ultieme buikscheet die snuifmeneer 2 net geproduceerd heeft. Naast de vrolijkheid ben ik een beetje verrast, maar niet per se ontdaan als ik in dit huisfeest een grote orgie van drugs aantref. De nonchalance die de alcohol me geeft in combinatie met eerdere ervaringen in mijn leven maken mij onverschillig wat betreft mijn heftige omgeving. Ik sta op, roep naar een redelijk nuchtere collega waar de wc te vinden is en baan me een wankele weg in de richting waar zijn vinger heen wijst. Het is een oud huis. Een groot huis. Het lijkt een beetje op een herenhuis. En – toegeschreven aan de manier waarop ermee omgegaan wordt – zelfs een beetje op een spookhuis. Studenten en backpackers volgestampt met drugs is nou eenmaal het type dat niet per se veel geeft om de hygiëne of netheid van een huis of kamer. Kakkerlakken bekleden een deel van het vloerkleed in de gang, de wc lijkt er op een die je vindt in een slecht onderhouden treincabine en ze hebben 2 douches, waarvan er geen één echt herkenbaar is. Al m’n urine belandt binnen de wc-bril, wat ik knap vind van mezelf, aangezien ik nogal een slok op heb en het me nog steeds interesseert dat ik in deze puinhoop toch alles – in plaats van naast – in de wc wil mikken. Daarnaast voel ik een golf van opluchting als ik me besef dat ik nooit in dit huis zou kunnen wonen. Ten eerste omdat ik het – zelfs in mijn toestand – zo verschrikkelijk goor vind dat ik hier nooit zou kunnen verblijven, en ten tweede omdat de huisgenoten knettergek zijn en ze een voor een groot deel een door drugs bepaalde persoonlijkheid zouden hebben die daardoor een dusdanig grote nep-factor heeft, dat een goed gesprek nooit serieus te nemen is.

Had ik al gezegd dat het eerste kerstdag was?

Naast het feit dat ik aan de andere kant van de wereld ben, voelt echt alles anders dan welke kerstdag dan ook in mijn voorgaande 24 jaar. In plaats van overdag binnen zitten met heerlijke hapjes en drankjes bij haardvuur om de kilte van buiten te ontwijken was ik op het strand, in 30 graden, met Goon (goedkope wijn die jouw 12 dollar inruilt tegen 4 liter van omgekeerd maagzuur met 11% alcohol) en bier de vrije dag aan het vieren. Na deze middag verplaatste ik mezelf naar eerder omschreven huisfeest. Waar meer fijne hapjes en drankjes, een opgeruimd huis, ooms, tantes, vaders, moeders, broers, neven, nichten en liefdes plaats gemaakt hebben voor nog meer Goon en bier, een van rotzooi aan elkaar hangend huis, snuifmeneer 1, blowmeneer 2, scheetmeneren, scheetmevrouw, strakke mdma-mannen en collegae. Verder van huis kan ik in principe niet zijn. Ook heb ik nog nooit eerder drugs af moeten slaan op kerstavond. Ik houd het lekker bij mijn biertje, houd ik toch nog een traditie in stand. Als ik later mijn ogen amper nog open weet te houden houden (mdma-man compenseert dit voor me met zijn ogen als knikkers) lijkt het me het beste om maar huiswaarts te keren. Ik bestel een Uber. Mijn nette, schone, fijne en warme appartement met oprechte huisgenoten en een kerstboom voelt na deze avond echt als een soort van thuiskomen. Al mis ik het geproost met m’n neven en vrienden. En de random knuffel met een broer. En de niet geforceerde gezelligheid met familie. Al mijn geliefden. De mensen om me heen waarvan je weet dat zij degenen zijn met de macht in pacht om de rest van je leven bepaalde leegtes bij je op te kunnen vullen. Leegtes waarvan je niet wist dat ze er waren. Leegtes die je leert kennen als je je ondanks mensen om je heen eenzaam voelt op 2e kerstdag. Alsof kerst de bodyscan is die de leegte in je hart zichtbaar maakt.

Deze kerst was leuk. Oprecht. Maar, het veroorzaakte heimwee naar geliefden. En het voelde niet als kerst. Door de zon. Door het strand. Door alles. In principe voelde mijn kerst een beetje als een raar drugsfeest waar ik me niet per se thuis voelde en niemand persoonlijk kende.

Wel heb ik veel gelachen. Want wat er ook gebeurt..