Leestijd: 3 minuten

Chiang Mai is een grote stad in het Noorden van Thailand. Pai is een klein dorpje in een dal, nog noordelijker. Ertussen zitten zo’n 130  kilometers in de vorm van 1 weg met 762 bochten. 2 niet bij de echte naam te noemen homo sapiens en ik wilde van Chiang Mai naar Pai. ik noem deze 2 voor het gemak even Benjamin Franklin en Arnoldus Sanchez. In Chiang Mai kan je scooters huren. Op een weg kan je met scooters rijden. 1+1=2, wij gaan op de gemotoriseerde fiets naar Pai. Backpack naar een vervoerservice gebracht, scooter gehuurd, helm op, je bedenken dat je links moet rijden en gaan met die gebakken banaan. De 125cc onder de kap en de pakweg 56.000 kilometers op teller doen logischerwijs alle twijfels die ik had over deze rit verdwijnen als sneeuw voor de zon. Met een blauwe, bruine en rode scooter van respectievelijk Benjamin, Arnoldus en mij en een roze, groene en blauwe poncho tegen eventuele regenval zijn we als de 3 oudere gezusters van de Powerpuff Girls. Het weer is goed. Gas erop. Nog geen 10 kilometer uit Chiang Mai rijden we een politiefuik in. Op een of andere manier gaat dan altijd je bloed wat sneller stromen. Er klinkt een ‘Drive leisuuuns’, met nadruk op de ‘uuu’, waarop ik mijn internationale rijbewijs laat zien. Hij kijkt er niet in en knikt een beetje teleurgesteld dat het okay is. Ook Arnoldus toont met gepaste trots zijn internationale rijbewijs. Op hetzelfde moment wordt er een andere agent heel enthousiast. Benjamin heeft alleen zijn Nederlandse rijbewijs bij zich. Wapperend en wijzend naar mijn document zegt de agent ‘No dis, you no dis’. Aha, oke. Kut. Benjamin vraagt ‘What now?’. ‘You go police station, pay fine.’ ‘Huh, Police station?’ Ik meng me in het gesprek aangezien ik met deze bijl al een keer eerder gehakt heb en zeg: ‘Why? How much is the fine?’. De agent: ‘At police station you pay 1000 Bath (25 euro). Ik: ‘huh, really? I heard the fine is 400 Bath?’. Agent: ‘Ok, you gib me 500 Bath ok’. Benjamin kijkt een beetje raar, ik zeg hem dat hij moet betalen en hij betaald. Tijdens het betalen merkt hij richting mij in het Nederlands op dat ik zojuist daadwerkelijk met een politieagent heb staan onderhandelen en vraagt aan de agent in het Engels of hij wel verder mag rijden. ‘Yea yea, no police there’, eindigt hij, terwijl hij de richting in wijst welke wij reden. Arnoldus had zijn telefoon in zijn hand. Die moet nog even laten zien dat hij geen beeldmateriaal heeft gemaakt en we mogen verder. ‘Thank you Mr. Police Officer, bye bye’, en we zijn weer weg. Het weer is nog steeds goed. We hebben een hindernis overleefd en daarbij heeft de aardige ambtenaar ons verzekerd dat dit niet nog een keer ging gebeuren. Onze Bennie Franklin had nog even nodig om het te laten bezinken, maar ‘long story short’ heeft hij een boete betaald van €12,50, waar ik een internationaal rijbewijs heb aangeschaft van €18,50. Maar, die 6 euro heb ik over voor een fijne gemoedstoestand tijdens de resterende 120 km. Deze 120 km verliepen goed. En klinken als je het als volgt omschrijft een beetje als het leven zelf. Heel veel bochten naar links en ook heel veel bochten naar rechts, een hoop pieken en een hoop dalen, mooie uitzichten en veel regen afgewisseld met een hoop zonneschijn. Altijd scherp blijven, aangezien een ongeluk in een klein hoekje zit. Daarmee zitten gapende vlees- en schaafwonden in datzelfde kleine hoekje. Vandaar dat de scherpte belangrijk is. Opgeteld 4,5 uur later arriveren we goed en wel in Pai. Pai is chill. Een klein dorpje dat bestaat uit hippies, Reggaelovers, fijn eten en gezellige barretjes en wordt omringd door prachtige natuur in de vorm van landschappen, watervallen, hotsprings en canyons. Die scooters komen dus mooi uit. Ik slaap voor €5,- per nacht in een hutje voor 6. Daar krijg ik een hard bed, een klamboe, een soort van douche en gezelligheid bij. Voordeel is dat je meestal dronken bent als je je bed raakt in Pai. Douchen doe je onder een waterval en gezelligheid is eigenlijk toch het belangrijkst. Pai is lekker. De avond valt, we eten wat en proosten bij 28 graden, ‘layed back music’ en een fijn gezelschap met 630 milliliter Chang dat we het gehaald hebben. Cheers.

Categorieën: Reisverhaal